نوشتن انفجار قلب است در سکوت
نه بی تو هستم و نه بی شما.
تنهایم و سرمست از تمام حضور خود.
کمبودهایم را به منت حضوری نمیفرستم که برایم هیچ باشد.
تمام من در اتاقم رشد کرده
حتی در این کج نوشته ها مرا خواهی دید که افسار کلمات گاه از دستم میگریزد.
رشد میکنم.....سرریز میشوم .... از خود که بیرون زدم دیگر نه اتاقی ست و نه حدی ..... منم و همه !
و این اوج تنهایی من است!
********تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی************
درود به همه ی دوستایی که خونده یا نخونده مهر مینوشتن!
وبلاگ یک ساله شد ولی تعداد پست ها به یه وبلاگ یک ساله شبیه نیست!
تا بعد.
شاد باشید 
بی دغدغه ار دمی نشستی خوش باش
این ما و منی اگر شکستی خوش باش
هر جا صنمی کمین پی صید دل است
گر حلقه از این دام گسستی خوش باش.
***********************
تـا زاده شـدم بنـد زمینـم کردنــد
صد گونه بلا گرد و کمینم کردند
گفتم ز پس جهان فانی چه شود
گفتنـد جهنم و غمیـــنم کردند.
*************************
گه ترس ز نـــام و گاه از ننـــگ کنــــی
این عرصه ی زندگی به خود تنگ کنی
بی نام و نشان بزی و دل خوش میدار
بیهــوده بـــرای چه به خود رنــــگ کنی
***********************
دیروز دیدم :
پسر بچه ای لبخند زنان
خیره شده بود.
امتداد نگاهش آگهی درهم و کثیفی بر روی دیوارکه نصف نداشت
و همین مرا با خود برد ...
برد تا درک معنای حقیقی لذت لبخندی صادقانه!
*لذت ها بزرگ و نامتناهی و دلیل ها کوتاه و ناقص ... با هم نمیگنجند.
*این تصویر از اون تصویرهاست که از ذهن پاک نمیشه.
سرگرمشان بودم .... بازیچه هایی کوچک و خرد که در ذهنم بزرگ مینمود.
نه ذهنم اشتباه نمیکرد ، تنها جرمش کوچکیش بود.
نمیدانستم دستت در دستم نیست،
نمیدانستم چندیست دستت را رها کردم و خود مانده ام روی نقاله ی زمان و بی هدف جلو میروم ،
تو نبودی و آنچنان بازیچه ها مرا مشغول کرده بودند که حتی توان دیدنت را نداشتم ،
نمیدانم دقیقا دست تو را کجا رها کردم ، میبینی زندگی حتی نتوانستم دقیق تخمین بزنم! ...
اینبار میتوانم دقیق تخمین بزنم کی دستت را گرفتم !
و حال میدانم که بی درنگ بی اضلاعی تو را میخواهم!
دستت را گرفته ام و تو را با خود خواهم برد آنجا که باید باشیم ،
محکم بچسب
مشغول جمع کردن چرخ ها هستم ...
من نمیگویـــم که عاقــل باش یا دیــوانه باش
گر بجانان آشنایی از جهــان بیگانـه باش
گـــر سر مقصـود داری موبــمو جوینـده شو
ور وصال گنج خواهی سر بسر ویرانه باش
گر ز تیر غمزه خونت ریخت ساقی دم مزن
ور بـجای باده زهرت داد در شکرانـه باش
چون قدح از دست مستان میخوری مستانه خور
چون قدم در خیل مردان میزنی مردانه باش
گر مـقام خوشدلی میـخواهی از دور سپهـر
شام در مستی سحر در نعره ی مستانه باش
گـر شبی در خـانه ی جـانـانه مهمانت کنند
گول نعمت را مخور مشغول صاحبخانه باش
یـــا بچشــم آرزو سیـــر رخ صیــاد کـــن
یا بصحرای طلب در جستجــوی دانــه باش
یا مشامت را ز بوی سنبلش مشکین مخواه
یا هم آغوش صبا یا هم نشین شانه باش
یـا گل نورستـه شو یـا بلبل شوریـده حال
یا چراغ خانه یا آتش به جان پروانه باش
یا که طبل عاشقی یا کوس معشوقی بزن
یا برندی شهره شو یا در جمال افسانه باش
یا بزاهد همقدم شو یا بشاهد همنشین
یا خـــریدار خـــزف یا گوهــــر یکدانــه باش
یا مسلمان باش یا کافر دورنگی تا بکی
یا مقیم کعبه شو یا ساکن بتخانه باش
یا که در ظاهر فروغی ذکر درویشی مکن
یا که در باطن مرید خسرو فرزانه باش
* 
باران میزند!
دلم گرفت...
خاک شهر با باران بیگانه ست!
تنها جرم سخت آسفالت
و گاه روزنه ای برای نفس
و خشنی کفش زنی که گذر میکند.
چشم براه قطره ای ست که از برگ یک درخت زندانی بر وی بچکد!
و چه تنهاست!
نقش گام میزند وچشم براه !
ای کاش میتوانستم با دستهایم راه بروم
یا کفشهایم را در خانه جا بگذارم!
قمری بی پری
با بال های سوخته
ــ مگر بالش موتور دارد؟!!! ــ
بر بند رخت خانه ی روبرو وصله شده
خود را خشک میکند.
گاه پر میشود از لباس های چرک آب کشیده
که تصویری از تمیزی ندارند
شاید باید واییتکس برویشان پاشید.
آری شاید من هم روزی
جای نوشتن
نوار قلبم را سفید کنم!
نمیدانم چرا قد نمیکشد
کاج جلوی در را میگویم.
انگار شیره اش را کشیده اند!
نکند با خشخاش اشتباهش گرفته اند!!!
یادم باشد کنار پلاک میخ شده ی شهرداری بنویسم!
باران دیگر نمیزند
صدای سرفه اش را میشنوم!!!
پرده را میکشم.
همان بهتر که فکرم در اتاق قد بکشد
تا روی آسفالت
با کاغذی سوخته
زیر پلاک
با یک لیوان واییتکس
در حال خشک شدن
زیر سرزنش باران!!!
میخواستم از تو بنویسم
ذهنم به جوش آمد
قلمم سر رفت
و واژه دلتنگ تر شد
بر صفحه چیزی نماند.
شاید اینگونه نوشته میشوی
و من به اشتباه
میخواستم تو را در شعری جای دهم
ورق بزن
صفحه ی بعدی از آن توست.
توالی زیبا
همانند زندگی :
تابستان داغ که سبزیش از سر عادت از یاد میرود!
همانند ما که گاه نمیدانیم چه سبزیم !
پائیز سوزان و سرد
که همیشه دیر متوجهش میشویم !
و زمستان سرد و پوشاننده
که شکوفه را به لرزشی به وجود میآورد !
و بهاری شاد و سرخوش
که هر لحظه اش شکفتنیست از حیات !
*سال نو مبارک.
گفت : چرا اینگونه ای ؟! همانند من در طلب باش !
در پاسخ گفت : مرا با خروس خانگی کاری نیست ! اگر میتوانی به پرواز درآ ....
جستی زد و ارتفاع گرفت ... به پرواز بالای ابر فکر میکرد !
بر روی پا چرخید و بر زمین افتاد . خروسی به عیادتش آمد !!!
